Heaa ik ben een meisje die vroeger en nu heelveel problemen thuis heeft en moeite heeft met mensen vertrouwen door mijn verleden,

ik heb heel vaak dat ik denk dat ik er niet meer mee verder kan en dat ik er gewoon een eind achter moet maken dat ik tenminste rust krijg van al dien stress,

is er iemand die me kan helpen opf tips heeft of hetzelfde meemaakt? laat het me weten

Je hebt het schijnbaar moeilijk, maar een eind aan je leven maken is geen oplossing. Probeer te leven, praat met mensen, misschien is een psycholoog een optie, die kun je immers vertrouwen. Verder weet ik niet in welke situatie je precies zit, gezien de mensen om je heen, dus vind ik het moeilijk om er verder iets over te zeggen. Ik heb het ook weleens moeilijk gehad en gedacht dat ik maar een touw zou pakken, maar als je dan denkt aan de leuke dingen in het leven, verliefd zijn, een beroep uitoefenen, je vrienden/vriendinnen.. die wil je toch niet kwijt? De minder leuke dingen horen er helaas nou ook eenmaal bij. Hup, get yourself together!

Heaa,

ik ben 1 jaar lang bij een spycholoog gewwest maar het had niet echt geholpen,

en mijn ouders zijn gescheiden en mijn broer heeft me altijd bedreigd en nou ben ik harstikken bang voor hem geworden en ik heb veel ruzie met me ouders ,

en ik weet niet echt goeie vrienden te vinden ik heb eigenlijk geen rede meer om te leven,vind ik dan.Ik heb mezelf ook al vaak gesneden maar ik heb het nooit echt iemand durven zeggen heb al veel geprobeerd maar het is moeilijker dan het lijkt

xox

Ja, ik heb die zelfmoordneigingen best wel is gehad. Ik praat er ook nooit met iemand over. Maar ik heb die zelfmoordneigingen dan ook maar even. Daarna denk ik (probeer ik) weer aan alle leuken dingen in het leven te denken, hoe klote ik me op dat moment ook voel. Er is altijd wel iets dat je uit die put kan krijgen. En ik zou het toch echt is proberen om het tegen je ouders te vertellen. Die zullen je begrijpen en kan je vertrouwen. Dan kan tenminste iemand je helpen om hier doorheen te komen.

mijn moeder zou me voor gek verkllaren zij zazl daar niet in geloven, maar zij denkt dat ik allesw maar perfect heb en dat ik mijn broer zijn hoofdstuk al heb afgesloten maar dat is niet zo want hij heeft vroeger veel te maken gehad met drugs en die shit en hij hqad veel schulden ik ben dan ook wel eens bedreigd door zo'n mensen waar dien schulden had . maar onderhand heeft die zijn schulden afgelost dus heb ik er geen zeik meer van maar ik ben wel nog elke dag bang en dan heb ik ook noeg veel gezeik op school mnijn vriendinnen doen de enige dag leuk tegen me en de andere dag doen ze heel kut tegen me en daar kan ik evcht niet tegen ik heb gewoon daardoor nergens meer zin in en ik kan het dan ooomk niemand vertellen.

xox

Een einde aan je leven maken heeft echt geen zin. Mijn neef heeft 3 maanden geleden dat ook gedaan omdat ze niet konden accepteren dat hij homo was.! En voor mensen die van je houden is dat echt zwaar. Die hebben zo veel vragen.! ook al zou je alles nog goed op papier zetten het is echt iets wat je nooit van je leevn zou moeten doen.!

Als je het echt niet meer ziet zitten ga met vriendinnen praten.! Of met iemand die je vertrouwd een leraar op school heb je daar ook vaak voor.1 Die mensen kunnne je helpen.! Als dat nog niet helpt ga naar een psygoloog.!

Door zoon belsissing gaat je pijn wel weg, Maar je doet ander heel veel verdriet, en voor alles is een oplossing meid.  Als je problemen hebt met je vriendinen praat er over. Vertel wat je dwars zit dat scheeld al een hele hoop. Anders ben je net een tijd bom die kan afgaan.!

hey,

je kan professionele hulp krijgen die je kan vertrouwen als je niet met andere erover durft te praten! maar einde aan je leven is echt zonde.. leven met veel pijn isniet voor altijd!! je moet sterk zijn en vooral in je zelf geloven en dat je er wel komt maar je moet er zelf wat aan doen om hulp te vragen en niet denken aan zelfmoord want het leven KAN mooi zijn!!! maybe ik hoop het voor je als je eruit bent gekomen dan wordt je wel heel gelukkig.. wie heeft morgen gezien NIEMAND. het leven bestaat eenmaal uit vallen en opstaan maar opgeven moet je vooral NIET doen. en het leven bestaat ook uit verassingen. maybe kan je over aantal jaren terug kijken en denken wou ik voor dit zelfmoord plegen! je bent nu erg gekwets en ook kwetsbaarder maar vele hebben problemen maar de echte oplossing is niet aan de dood denken. wanneer jou tijd komt om te gaan dan zal je hoe dan ook gaan dat geldt voor een ieder. maar voor nu probeer de beste van je leven te maken. en zorg dat je het niet opgeeft en ook jij komt er wel boven op! het leven kan niet zo gemeen zijn..

groetjes en het aller beste!

Hoi,

Ikzelf heb al redelijk veel zelfmoordpogingen achter de rug, en dit verbetert er niet op, integendeel...dit verergert enkel je situatie...

Ben zelf jarenlang (2-15j) misbruikt geweest van men vader en dagelijks door de pleegvader van men moeder...Daarbij werd ik dan nog eens zwaar mischandeld (zowel psychisch als fyschisch)...Op school vond ik ook men draai niet, ik werd jarenlang gepest !

De hulpdiensten(toen Pms,Kind in nood) wisten alles van men gebeuren als ik 13 was, en ze lieten alles gebeuren..Niemand deed iets!Het was een schande toen...

Een jaar toen de zaak Dutroux uitkwam, begon opeens men verleden ook te rollen..Zonder enige toestemming van mij, kon het balletje opeens wel rollen ?? Dagenlang heb ik verhoringen moeten afleggen...

Toen ik voor het eerst thuiskwam, na bekendmaking, zat heel men familie in de living en werd ik in de keuken door 1per 1 uitgevraagd, waar de voornamelijke vraag kwam :"is het waar?" Dit was voor mij een grote venedering, voornamelijk was er maar 1iemand (van de 50tal) die me geloofde en dit was men opa, de stiefvader van men vader !

3 maanden later werd ik buitengesmeten als een stuk vuilniszak, ik bracht niets meer op...Later werd er bekend dat moeder mij verkocht aan haar pleegvader, dit voor 2.000.000 BEF (50.000€) dus kwas nog iets waard :)

In 2j tijd  ben ik 9 verschillende instellingen, psychiatrie's (gesloten+ open) geslingerd.. Ze konden met mij geen weg en/of me probleem was te erg...in deze jaren 3zelfmoordpogingen achter de rug, waarvan 1 bijna gelukt, als ze een halfuur later me gevonden hadden, zat ik deze hier niet meer te schrijven...Ik kon met niemand praten, ik had het gevoel dat niemand me verstond en om me uit te reageren, verminkte ik dagelijks men lichaam, tot er geen plaats meer over was..weglopen was toen ook men favoriet, 3 weken was het langste dat ik heb weggebleven, ben dan zelf naar de politie gestapt...ik was het beu..

Aan me 17de werd ik geplaatst in een pleeggezin, daar werd ik psychisch mishandeld en kon men pleegvader zen handen ook niet thuishouden.. ik woog 139kg als ik toe kwam, na een jaar 68kg... Ik ging het volhouden tot aan men 18j..En dit heb ik ook gedaan... Ben weggelopen en heb dagen op straat gelopen..Tot er plaats was in een daklozencentrum... ik ben begonnen aan een eigen leven... met de kleren die ik aan had en men flesje Tommy hilfigerparfum, was men favoriete parfum toen :)

Nu 11j later, heb ik een zoontje van bijna 3j (kon "zogezegd" geen kinderen krijgen,ook een verhaal appart:))  de 3augustus dees jaar ben ik getrouwd geweest, met de vader van ons kleintje..

Ik heb dit ook soms nog moeilijk....maar als je strijd, om er door te komen, is de vreugde daarna des te groter ! Je moet leven met je hart en je gedachten los laten...

"Wat moet komen weet niemand,wat voorbij is kan niemand veranderen,wat nu gebeurd wordt jou verleden,Dus werk eraan en jou verleden zal mooi worden"  ;)

En psychologen zullen jou problemen niet oplossen, dit moet je zelf doen, zij kunnen jou enkel begeleiden :)en dit is moeilijk te geloven , maar het is zo... heb er zelf een stuk of 15 gehad...minimuum ;)

Ik wens jou in iedere geval veel sterkte toe, onthoud dat je zeker de enige niet bent ;)

Mvg Tineke

Dankje Tineke.

voor je verhaal zo voel ik mij ook ik kan met niemand praten niemand geloofd mij ze denken zij lacht toch elke dag er is niks mis met haar, ze zuigd het allemaal uit haar duim. maar niemand snapt dat ik dit echt mee heb gemaaakt. Ik heb mezelf laatst gesneden. maar ik had het niet diep genoeg gedaan ik heb er wel nog een wond van maar dat heelt eerlijk gezegd is het een laffe actie want ik ben niet door gegaan omdat het harstikken pijn deed. ik weet niet waarom maar de laatste jaren kwamen opeens helemaal terug in 1x en toen ben ik gestopt maar ik hou dit thuis niet meer vol dat weet ik gewoon.En ik denk niet dat ik mijn leven nog lang vol hou als het moet spring ik nog voor de trein dan kan ik ieedereen een plezier doen. behalve mijn stiefvader die heeft dan niemand mer om uit te schelden en kometaar te gevn en te comanderen en de schuld te geven. maarja ik kan er ook niet mer tegen maar mensen begrijpen me niet

xox

ivnna

Algezien jij jou zo voelt, moet er wel iets zijn met jou waardoor jij jou zo voelt..Maar probeer daar niet achter te kijken,vanwat de mensen zeggen, anders steek je jezelf enkel dieper in de put en daar heb jij geen baat bij..

Probeer te denken : "ik ben sterker dan jullie en neen, jullie krijgen me niet kapot" en ga met een opgegeven hoofd naar de buitenwereld toe.... ik weet niet echter wat jou probleem is...Maar 1 ding weet ik wel zeker en dat is, als je het zou opgeven en telkens in de put zit dat je hen gelijk geeft en dan zeggen zij van :zie je het, kheb gelijk.... En dit mag je hen niet gunnen....Daarmee, kop op, borst vooruit en doorlopen en kijk enkel naar jezelf om...Laat ook mensen met negatieve invloeden, links lopen...Daar hebben zij meer last van of dat je erop reageert... :)

En het doet idd pijn om jezelf te snijden, maar gelukkig zit je nog niet in die furie of waar ik in zat, dan deed dit geen pijn opt moment zelf ;) DIt is het stomste wat je kan doen, neem het van mij aan ;) ksta er vol van ;)

Tleven is Mooi, maar je moet het zelf mooi maken, dit gebeurd echter niet vanzelf ;)

Grtjes Tineke