Ik woon met mijn vriend in Nordhorn, nu alweer bijna 10 maanden. Het is een ontzettend lieve, leuke en behulpzame jongen en ik ben daarom ook erg gek op hem, nog steeds. We hebben nu een relatie van bijna 3 jaar. Dit is ook altijd goed gegaan, natuurlijk heeft iedereen wel eens ups and downs, zo hebben wij dat namelijk ook. Ik loop alleen de laatste tijd steeds vaker tegen een minder fijne 'eigenschap' van hem aan.. Ik heb namelijk altijd al het gevoel gehad dat ik meer van hem hou dan hij van mij. Dat komt omdat ik er atijd voor hem ben en alles voor hem doe, in leuke en minder leuke tijden. Ik verras hem wel eens en sta gewoon altijd voor hem klaar. Ik weet gewoon, dat hij gewoon niet te kort komt bij mij. Hij daarintegen, is niet zo. Hij heeft me eigenlijk nog nooit spontaan verrast. Hij zegt wel vaak dat hij van me houd en dat hij niet zonder me kan, maar hij uit dat niet, ik bedoel met lichaamstaal of hulp. Wanneer ik namelijk een dipje heb en verdrietig ben omdat ik dus denk dat hij eigenlijk niet echt van me houd of als we een kleine ruzie gehad hebben, dan laat hij me gewoon zitten. Ik huil dan en zit op onze kamer en hij gaat gewoon op de pc of kijkt tv en doet helemaal niks. Als ik dan wil praten (want ik haat het als we ruzie hebben dus dan wil ik het direct weer goed praten) en ik vraag hem hoe hij dingen ziet, dan reageert hij gewoon niet. Hij staart dan voor zich uit en kijkt boos. Pas tot ik dingen twee keer toe zeg of vraag, zegt hij iets. Hij laat me dus gewoon zitten, terwijl ik hem dan het allerhardst nodig heb. Ik snap dat niet, hij wil niet dat ik verdrietig ben maar dat ik gelukkig ben, maar hij is er niet voor mij als ik het moeilijk heb. Hij doet gewoon helemaal niks! Ik heb daar vaak met hem over gepraat op een rustige manier maar ik heb vaak het gevoel dat hij me niet begrijpt. Als ik nu verdrietig ben, komt hij na lang wachten naar me toe en begint me een beetje te 'aaien', maar zegt niks. Dat gaat dan de hele tijd zo door.. Hij heeft gewoon niet door dat je er voor elkaar moet zijn in een relatie, tenminste dat lijkt me toch wel logisch.. Ik geef heel veel en krijg er heel weinig voor terug. Maar hij ziet dat niet?! Ik ben heelmaal de weg kwijt. Vanaf maandag is het al mis en zit ik er helemaal doorheen. Hij snapt niet waarom ik zo verdrietig ben. Vanmorgen toen ik wakker werd en me klaar wilde maken om naar mn werk te gaan, pakte hij me beet en wilde hij knuffelen in bed. Ik had weinig slaap gehad, veel gehuild en was dus ook niet echt in de mood om weer normaal te doen. ( hij denkt namelijk dat het de volgnede dag wel weer over is.. ). En opeens begon hij me te zoenen en hij wilde gewoon seks!? Ik dacht van ga weg joh, dat is dus echt niet wat ik wil, daar staat mn hoofd helemaal niet naar. Ik ben verdrietig en een beetje boos op hem en voel me totaal niet begrepen, en zegt niks, knuffelt een beetje en wil gewoon seks?! Zodat het weer goed is?? Ik weet het echt niet meer.. ik heb hem gezegd dat ik het zo gewoon niet meer kan als ik niet uit kan huilen bij mn eigen vriend en over moeilijke dingen kan praten. Toen zei hij: 'ik ook niet' .

Wat moet ik hier nou mee? Voel me zo verdrietig..

Het is mooi dat ik jou berichtje hier lees..
Het komt me erg bekend voor, ik ben dan wel een jongen maar snap je gevoel,

Ik heb datzelfde dus gehad (gisteren nog) en vaak klopt je gevoel.
Voor mij was het over, de maat vol.. maar bij jou ligt het anders.

Jullie kennen elkaar al een langere tijd.

Het enige advies wat ik je kan geven is dat je met hem moet praten, maar hij zal zelf moeten veranderen.

Hij alleen, hoe graag jij ook dingen anders wil zien, hij zal de stap moeten zetten.

Hey 1004heidi,

ik heb je bericht natuurlijk gelezen en vind het ontzettend jammer. Een van de belangrijkste dingen in een relatie is het kunnen steunen op je partner, als dat weg valt of er helemaal niet is voel je je vaak wanhopig en alleen.

Mijn advies is dat je erover moet blijven praten met hem, het kan best wel lukken. Wat je ook in mind moet hebben is dat het geen sympathie tonen van hem misschien een van huis uit geleerd iets is, dus dat verleerd iemand niet makkelijk...maar blijf toch proberen...vergeet jezelf wel niet hoor, vergeet niet dat jij verdient te krijgen wat je geeft..you give what you get and you need to get what you give..denk erover na

Veel sterkte ermee ja...

Hee 1004heidi.

Ik snap volkomen hoe jij je voelt. Ik heb namelijk zelf het probleem ook. Ik heb hier een openhartig gesprek over gehad met m’n vriend. Hij heeft toen tegen mij gezegd dat hij er alles aan zou doen om weer het vriendje te worden wat ik zou willen hebben. Hij heeft me ook beloofd om m’n niet zomaar te zoenen of om ineens seks te hebben, dit stelde mij heel erg gerust. Ik kan nu echt voor m’n relatie gaan en niet voor de dingen die eromheen ‘horen’. Probeer hierover met je vriend te praten in de hoop dat hij je begrijpt. Als dit niet het geval is, dan moet je zelf een keuze maken die het beste voor je is. Ik heb zelf een aantal keren op het punt gestaan om het uit te maken, maar ik het dit uiteindelijk niet gedaan omdat ik hem nogsteeds leuk vindt, alleen wordt dat de laatste tijd steeds minder. Nu moet ik zelf ook die keuze maken, maar ik kies wat het beste voor mezelf is en dat moet jij ook doen! Anders help je jezelf naar de klote om het maar grofweg te zeggen, en dat zou niet moeten kunnen, een relatie hoort leuk en liefdevol te zijn en als dat het niet meer is, dan moet je er misschien maar een punt achter zetten. Het hoeft niet voor altijd, je kunt als je later weer gevoelens voor hem hebt en hij zich heeft aangepast, het altijd nog een keer proberen. Als dat het geval is, dan weet je dat het de ware is en dat je hem nooit meer zult laten gaan, en dan zie je zijn manier van omgaan met verdrietige dingen als een minpuntje, en niet meer als een probleem waar je altijd tegenop kijkt! Als je nog meer wilt weten, kun je m’n email krijgen en dan kunnen we er verder over praten!

Groetjes daphie1994