Gedichten van Shana
verdriet
Ik zit hier met mijn handen door mijn haren op mijn stoel
mezelf afvragend, is er dan niemand die begrijpt hoe ik mij voel?
Mijn ogen worden vochtig, er ontstaat een traan
die een voor een over mijn wangen zullen gaan.
Ik ben gebroken, door alleen jou
de jongen waar ik zoveel om geef en van hou.
Even sluit ik mijn ogen, en denk dat ik het op ga geven
want ik kan toch niet langer met dit verdriet verder leven?
Tranen blijven maar stromen, als rivieren over mijn gezicht
ale tranen zijn door jou aangericht.
Elke traan, met een andere rede om te vallen
waarom heb jij mijn geluk laten verknallen?
De laatste traan die ik laat gaan
zegt dat ik mijn best heb gedaan.
Ik heb je niet laten staan
maar wilde nog steeds voor je gaan
Misschien had ik dat gewoon niet moeten laten gebeuren
dan had ik nu niet zo zitten treuren.
Maar dan open ik mijn ogen, en bedenk me dat is wel een erg dom besluit
ik krijg jou op een of andere manier mijn hoofd
heengaan
ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
Dat doet soms een hart zo pijn
Wat je ‘s morgens hebt verlaten
Kan er ‘s avonds niet meer zijn
ware liefde
soms zit het leven me even niet mee
Dan vloeien mijn tranen naar 1 grote zee
Ik voel me niet prettig en helemaal alleen
Ik voel me raar en weet niet waarheen
Maar jij bent de rots in de branding, mijn houvast
Het puzzelstukje dat het meest bij me past
Dan denk ik diep vanbinnen hou me vast!!!
Ik wil dat je gewoon weet
En dat je het nooit meer vergeet
Je bent de liefde van men leven
Ik zal je NOOIT voor iemand anders opgeven!!!!!!!!!!!!!!!!
nu ben je weg
jij bent weg en komt niet meer terug
Daar was jou laatste kuch
Het was zo moeilijk om te zien
Jij was de liefde van men leven bovendien
Liefste schat
Ik zal je missen en al de mooie dingen
Die we deden en beleefden
Nooit uit mijn gedachten wissen
Jij blijft bij mij in mijn gedachten
Maar dat zal je vast wel verwachten
